Czyta się a czasem i napisze...

 

Jak wspomniałem w poprzednim wpisie, obłożyłem się lekturami (jeszcze dodatkowo innymi niż wspomniane), ale zgodnie z zapowiedzią komunikuję krótko o następujących recenzjach/omówieniach:

Przede wszystkim: Ukryte terapie - cz. 3 - dwa tomy. Omówienie.

Na ok. 750 stronach 3. części Ukrytych Terapii J. Zięby znajdziemy setki praktycznych wskazówek jak skutecznie radzić sobie z chorobami przewlekłymi oraz zwiastuny nowej ery medycyny  - zaskakujące i warte poznania. Omówienie książki. > https://lepszezdrowie.info/Ukryte_terapie_3.2.htm  

Książka Samoleczenie autorstwa Kelly Noonan Gores, na podstawie jej filmu o tym samym tytule (oryg. Heal).
Kilku autorów przedstawionych w filmie i książce prowadzi regularne warsztaty – po części darmowe – sygnalizowaliśmy takie akcje np. w listopadzie 2020: „…kursy i wywiady organizowane przez Younity w ramach okresowych https://www.healsummitpoland.com/   – przedstawiały pionierów medycyny przyszłości – medycyny energetycznej, informacyjnej i duchowej. To są rewelacje. Nie jestem tu w stanie przedstawić dokładniej zaproszonych przedstawicieli tego nurtu (wiele godzin ich wykładów), niech wystarczy podanie paru nazwisk: ALBERTO VILLOLDO, JOE DISPENZA, BRUCE LIPTON, DAWSON CHURCH, KYLE CEASE, MIKE DOW,  FELICIA YU, DR VERONIQUE DESAULNIERS i wielu innych (pokazani na ww. stronie)”. W omówieniu podaję szereg dalszych nazwisk, przykłady wypowiedzi, parę własnych refleksji.

Książka Skandynawski sekret. 10 prostych rad, jak żyć szczęśliwie i zdrowo. Czy wiesz co to jest lagom? O zasadzie umiaru, przedłużaniu życia i samodzielnym wychodzeniu z chorób cywilizacyjnych. Łatwa przyjemna pozycja, nawiązująca do szeregu tematów poruszanych na naszej stronie www.LepszeZdrowie.info .

cdn.
Pozdrawiam z wakacji!

Lektura na najbliższe dni i miesiące

 Aktualnie instaluję się na lato w swojej "daczy" w lesie. Po ogarnięciu pozimowych porządków i pracach w ogrodzie chcę się poświęcić lekturom.
Temat przewodni - zdrowie, a o innych za chwilę.
Już zamówiłem 3. część Ukrytych terapii Jerzego Zięby. Poprzednie były bestsellerami, ale ta część będzie jeszcze większym.
To spore dzieło - opisałem je dość dokładnie w tym wpisie http://lepszezdrowie.info/Ukryte_terapie_3.htm, 
którego nie będę tu powtarzał ale zachęcam do spojrzenia (a przy okazji do Nowości miesiąca - pod koniec maja będą nowe).
Co do książek o zdrowiu - mam ich w domu już kilkaset (patrz Moja biblioteczka zdrowia), przez co nie zdążyłem jeszcze wszystkich przeczytać lub doczytać do końca.
Zatem zamierzam latem to nadgonić - przynajmniej częściowo.

Oprócz tego parę książek z innej beczki, zwłaszcza z zakresu filozofii a nawet polityki (żona zabiera swój zbiorek na te tematy), najnowszych książek Igora Witkowskiego (o starszych ogólnie pisałem tutaj, a później jeszcze o pojedynczych tytułach), coś dla ducha i ciała - po Hygge, zabieram podobną - Skandynawski sekret - 10 prostych rad jak żyć szczęśliwie i zdrowo (Dr Bertil Marklund) oraz zestaw książek wokół tematu ukochanej matematyki (tak! - to pokłosie moich studiów), np. intryguje mnie zwłaszcza Tajemnicza liczba e i inne sekrety matematyki (B. Miś) - niby poziom podstawowy, ale warto sobie parę spraw odświeżyć...
Na działce przezimowało parę książek z literatury pięknej, i chociaż wiem, że i tak nie ogarnę wszystkiego, to coś z tego traktuję jako must read.

Z tego względu i na tym blogu latem nie będzie zapewne nic działo - czas nie jest z gumy, a nie tylko książkami człowiek  żyje...

Błyskotki o kulturze

 

Przedstawiam kolejnego ebooka na bazie książek Stefana Garczyńskiego.

Posłużę się wpisem blogowym z 25 maja 2021 na stronie www.StefanGarczynski.pl tj.
http://stefangarczynski.pl/perly-i-blyskotki/ 
który poprowadzi Czytelnika dalej - do miejsca pobrania darmowego ebooka. Tam także są dostępne wszystkie funkcjonalności związane z ebookami.

Przypominam, że poprzednie ebooki zostały zaprezentowane we wcześniejszym tutejszym wpisie.

Perły i błyskotki

 

Kultura to to, co zostaje w człowieku, gdy wszystko zapomni.

(porzekadło japońskie)

Ludzie dobrzy sadząc, zaczynają od dobrych cech.

(Adam Mickiewicz)

Kto nic nie wie, w nic nie wątpi.

(Pierre Gringore)

Źle, gdy kto siedzi wyżej własnej głowy.

(Kazimierz Przerwa-Tetmajer)

W skorumpowanym państwie jest wiele praw.

(Tacyt)

Nie tylko my czynimy gesty, ale gesty nas czynią.

(Witold Gombrowicz)

Są ludzie, którzy mają biblioteki jak eunuchy haremy.

(Victor Hugo)

Lepiej nie mówić nic, niż mówić o niczym.

(Tadeusz Kotarbiński)

Półprawda to całe kłamstwo.

(przysłowie chińskie)

Kłamstwo jest jak kula śniegu: im dłużej się toczy, tym jest większe.

(Marcin Luter)

Największym złem, z którego ludzkość musi się wyzwolić, jest gotowość do wiary w formuły, gdyż świadczy o braku zaufania do własnego sumienia.

(Erich Mühsam)

Męczeństwo za wątpliwość jest wspanialsze od męczeństwa za wiarę.

(Georg Herwegh)

Udając, że wierzymy kłamcy, sami stajemy się kłamcami, i to często najbardziej godnymi pogardy.

(Artur Schmitzler)

—-

Książeczka „Błyskotki o kulturze”, z których wyjąłem parę powyższych złotych myśli, mogłaby nazywać się Perły i błyskotki, ponieważ błyskotka kojarzy się czasem z czymś błahym i sztucznym.
Garczyński podchodzi do wielu spraw z kulturalnym dystansem, pewnie stąd ta skromność. Odkrywamy jednak, że wiele spośród ok. 500 zacytowanych tam aforyzmów i cytatów z książek, ma kaliber cennej, dużej perły. Ich blask nie słabnie, chociaż bywa, że  nabiera nowych, aktualnych na nasz czas odcieni.

Jak piszę w notatce wydawcy:

Większość twórczości Stefana Garczyńskiego poświęcona jest kulturze – pojętej szeroko, ale i praktycznie. Dowodzi tego treść innych Jego książek, jak: Błyskotki o współżyciu. (Zbiór myśli, sentencji zestawił i skomponował Stefan Garczyński); O prowadzeniu rozmowy; Potrzeby psychiczne. Niedosyt, zaspokojenie.; Razem, ale jak?; Rozmawiać, ale jak?; Sztuka myśli i słowa; Sztuka rozmowy; Współżycie łatwe i trudne; i szereg innych. Podobnie publicystyka.

Udostępniamy kolejnego (11.) ebooka na bazie książek Autora, w którym – jak w tytule, błyszczą klejnoty kultury, ale w najdrobniejszych jej literackich formach: aforyzmów, cytat, porzekadeł i  przysłów.

Oczywiście zbiorów i zbiorków aforyzmów jest bardzo dużo. Już samo zestawienie źródeł, na jakie powołuje się Autor (ok. 60), to pokazuje. Potem ukazało się wiele innych.

Garczyński pisze we wstępie: „…udostępniam ten zbiór nie tylko z kolekcjonerskiej próżności, ale także w imię kultury, bo — teraz poważnie — stanowią o niej między innymi właśnie myśli powtarzane, wchodzące w społeczny krwiobieg.

Niech mi więc nikt nie zarzuca, że nie mówię nic nowego. «Wszystko co rozumne zostało już powiedziane, trzeba tylko spróbować raz jeszcze to przemyśleć»  (Johann W. Goethe)”.

Zasługą Autora jest także – oprócz logicznego grupowania wybranych zwrotów, danie im własnej, osobistej interpretacji, czasem zaskakujące zderzenie odmiennych poglądów różnych autorów lub pokazanie wynikania. Niektóre cytaty są bowiem kontrowersyjne – wiele zależy od punktu widzenia, osobistych doświadczeń i czasu sformułowania.

Ciekawe jest, że niektóre myśli nabierają z czasem nowych odniesień i znaczeń – przez co jeszcze bardziej stają się uniwersalne.

Z kolei, widzimy przy okazji jak szeroko można widzieć istotę i przejawy kultury.

Życzę Czytelnikowi przyjemności i pożytków z obcowania z przedstawionym zbiorkiem.

____
Jak zwykle ebook jest bezpłatny, dostępny na tej stronie. Proponuję zobaczyć jego formalny opis, a dalej – za linkiem przekierowującym – przejść do miejsca pobrania w którymś z czterech zaoferowanych formatów mobilnych. Wzorcowym i najbardziej czytelnym jest format PDF.

 

Nowe ebooki pana Stefana

 

Pro memoriam pisarza, publicysty, nauczyciela i niezwykłego człowieka.

Tym razem, po dłuuugiej nieobecności na tym blogu, będzie nie tyle o lekturach, co o nowych ebookach jakie opublikowałem w ramach odtwarzania spuścizny po Stefanie Garczyńskim (1920-1993).

Była to praca (oboczna względem moich innych aktywności) w ramach podjętej akcji na 100 lecie narodzin autora, o której wspomniałem we wpisie

http://stefangarczynski.pl/rok-wspomnien-i-przypominania-autora/ 

Dla tutejszego przypomnienia - wpis z 18 grudnia 2019 Do poczytania na Święta wymienia nowego ebooka Jak rozmawiać oraz wcześniejsze (linki do wpisów, które dalej kierują do opisu i pobierania lub od razu do opisów - od nowszych ku starszym):

Strzeż się tych błędów
Błąd.Źródła. Unikanie.
Razem, ale jak?
O radości
O dawaniu

W 2020 i na przełomie 2021 powstały:

Jak zapamiętać

Potrzeby psychiczne. Niedosyt. Zaspokojenie.

Gafy. Komizm mimowolny.

Współżycie łatwe i trudne

Śmiechu naszego powszedniego

Rozmawiać? Tak. Ale jak? (już wspomniany ebook)

Gorąco zachęcam do poznania tych ebooków (są wszystkie darmowe!), ale dla tej zachęty - poniżej krótkie resume każdej z tych nowszych pozycji. Pełniejsze omówienie znajdziesz pod ww. linkami.
Zatem - znów - od najnowszych ku starszym:

Jak zapamiętać

Jak w tytule – chodzi o sztukę zapamiętywania, a pośrednio efektywnej nauki.
Autor w pierwszych słowach tak to ujmuje:

Celem tej książki jest przełożyć to, co wiemy o pamięci, na język praktycznych wskazań.
Zanim jednak przystąpię do właściwego tematu, wskażę parę sposobów pamiętania… bez obciążania pamięci.

I rzeczywiście – spełnia tę obietnicę – w sposób jasny i niemal szkolny, bo i adresaci to głównie uczniowie – od szkoły podstawowej po studentów. Po raz kolejny Autor spełnia się jako nauczyciel.
Książka ta ma swój charakterystyczny styl i odrębność na tle jakże wielu książek o pamięci i pamiętaniu.
O ile możemy teraz łatwo wyszukać w Internecie różne fakty, to tą drogą nie uzyskamy odpowiedzi na prywatne pytania, nie odtworzymy szczegółów wspomnień ani nie pomożemy sobie przy egzaminach. Zatem to książka dla każdego, bo opiera się na zagadnieniach codziennego życia. Uzupełnia inne książki Autora o podobnej tematyce.

Potrzeby psychiczne. Niedosyt. Zaspokojenie.

Gdy publikujemy tego ebooka (koniec 2020) przeżywamy czas gdy szczególnie cierpi nasza psychika przez narzucanie strachu, ograniczanie indywidualnych działań, indoktrynację, odcinanie od kontaktów, bezpośredniego udziału w kulturze i innych potrzeb psychicznych.
Wydaje się, że warto przypomnieć czym te potrzeby są – zanim zostaną w nas stłumione lub zniekształcone.
O tym jest ta książka.
Twórczość autora przypadała na czasy PRL, zatem jest w paru miejscach (np. cytaty, powoływane źródła) pewnym kompromisem z ówczesnymi wymogami i tendencjami, jednak było to bardziej taktyczne niż wynikające z przekonań autora, który starał się „przemycić” rozsądek, potrzebę wolności i ludzkich odruchów na tle zakusów socjalizmu, który chciał by człowiek był podporządkowany systemowi.

Ten aspekt wydaje się znów bardzo aktualny.
Stefan Garczyński był pedagogiem i autorem o zacięciu badacza – systematyzuje pojęcia, przywołuje definicje, opiera się na wielu źródłach i obserwacjach praktycznych.
Z tej perspektywy mamy do czynienia z kolejną rozprawką – jednak napisaną na tyle ze swadą i bez naukowego żargonu, że czyta się ją z przyjemnością.

Gafy. Komizm mimowolny.

Humor towarzyszył Stefanowi Garczyńskiemu w licznych jego książkach i w wielu swoich odmianach. Widać to w „Anatomii komizmu”, „Śmiechu naszego powszedniego”, „Z czego się śmiejecie?”, a pośrednio i w innych publikacjach.
Gafy są tym szczególnym rodzajem komizmu, który przynosi samo życie.
Chociaż autor sięga głównie po przykłady z przeszłości, to jako uważny obserwator, dostrzegał gafy i w swoim otoczeniu, a dziś – dzięki różnym mediom, możemy niemal codziennie bawić się ich wysypem z bliska i z daleka. Bywa to narzędziem nawet politycznym, szczególnie gdy jakiś minister lub lider partyjny palnie głupstwo, przejęzyczy się lub zachowa na granicy śmieszności.
Stefan Garczyński wolał jednak podejść do zjawiska gaf pogodnie – dając liczne przykłady, które z jednej strony śmieszą, a z drugiej dają życiową lekcję – jak uchronić się przed podobnymi kłopotliwymi sytuacjami.

Współżycie łatwe i trudne

W planie przywracania z niepamięci książek Stefana Garczyńskiego „Współżycie łatwe i trudne” kusiło swoim tytułem, by pochylić się nad tą książką jako jedną z pierwszych – tak aktualny to temat. Obecny zanik prawidłowych relacji między ludźmi, a nawet w ogóle relacji bezpośrednich, wymaga spojrzenia wstecz na to, jak to bywało dawniej.
Dziś znów widzimy coraz większe zakłamanie, ingerencje cenzury, ideologizację życia, to z tego względu, jak i na owo pobudzenie bardziej naturalnych i poprawnych relacji między ludźmi – warto przypomnieć jakie są ich zasady.
Książka omawia to prawie podręcznikowo, ale zawiera też liczne żywe przykłady – stare – wg literatury i nowe – zbierane przez autora z życia. A odwołanie do czasów PRL może mieć dla wielu wartość poznawczą.

Śmiechu naszego powszedniego

Stefan Garczyński był swego rodzaju kolekcjonerem. Zbierał materiały pod różne upatrzone tematy, by za jakiś czas napisać niemal monografię, prawie popularno-naukową, przedstawiając wielorakie aspekty wybranego zagadnienia, ale w sposób lekki, z wieloma przykładami i anegdotami.
Jego myśl często krążyła wokół umiejętności i radości życia. Śmiech jest zdrowy, jest wyrazem radości i dobrego humoru, łączy ludzi, rozładowuje napięcie (o ile nie ma zabarwienia szyderczego).
Warto przypomnieć wkład autora w to zagadnienie. Bo nie jest on jakąś pracą narzuconą zamówieniem wydawniczym, rozprawką akademicką dla dyplomu, przyczynkiem dla pozyskania referencji przez naukowca, ale wynika z osobistej potrzeby i charakteru autora, który lubi dzielić się swymi uczuciami, swoimi radościami i refleksjami.
Także dlatego, że oprócz wymienionych we wstępie książek, uzupełnia inne jego dzieła jak:
Komizm mimowolny, Anatomia komizmu, Z czego się śmiejecie, Gafy: komizm mimowolny.
Wszystko układa się w całość.
Wreszcie – mamy przyjemność obcowania z humorem, czego często doświadcza Czytelnik wszystkich książek Garczyńskiego.

Rozmawiać? Tak. Ale jak?

To przedostatnia co do daty wydania książka pana Stefana (wydanie pośmiertne – 1993 r. , jeszcze wznowione w 1995).
Rzecz o sztuce rozmowy – o jej roli w kształtowaniu kontaktów międzyludzkich i naszych charakterów (walka z egocentryzmem, zbytnią pewnością siebie, wyrabianie umiejętności słuchania). Autor przypomina także o tym, co jest tak bardzo ważne z życiu społecznym – że kultura rozmowy leży u podstaw demokracji.
Ta stosunkowo niewielka książeczka stanowi popularną kontynuację książek Sztuka rozmowy i O prowadzeniu rozmowy oraz w pewnym sensie nawiązuje do wielokrotnie podejmowanego przez Autora tematu błędów, jakie popełniamy w myśleniu, rozumowaniu, w dyskusjach i w codziennym życiu, gdzie rozmowa ma swoje ważne miejsce. Bo w rozmowie popełniamy nieuprawnione uogólnienia, niepotrzebnie atakujemy lub ignorujemy rozmówcę, powielamy plotki, popełniamy gafy i mnóstwo innych błędów i niestosowności, które nie sprzyjają porozumieniu ani nam samym w oczach innych.

_____

Przypominam też o tym, że ze względu na pewne koszty - materialne i pracy nad wskrzeszaniem pamięci autora, proszę o drobne wsparcie, które jest też wsparciem upadającego w Polsce czytelnictwa - zobacz tę zrzutkę

Wspomóż stronę StefanGarczynski.pl i czytelnictwo

#StefanGarczyński  #ebooki  #zrzutka #jak_rozmawiać #komizm_mimowolny #gafy #śmiech #współżycie #potrzeby_psychiczne #niedosyt #zaspokojenie #jak_zapamiętać #pro memoriam #rok_wspomnień  #100rocznica #przegląd_publikacji #czytelnictwo

Przemiany dla przyszłości

Minirecenzja książki

PRZEMIANY NA ZIEMI
JAKO WROTA DO PRZYSZŁOŚCI

Autor: IGOR WITKOWSKI 

Wydawca WIS 2, 2020.

Książka jest  zwieńczeniem szesnastotomowego cyklu Instrukcje przebudzenia.
Niektóre pozycje z tej serii wcześniej krótko omówiłem zarówno na tym blogu (patrz dalej) jak i wspominałem w kontekstach na lapidaria.home.blog.

Autor zaczyna od wyjaśnienia powodów napisania tej książki od zdania:
Pierwszym z nich jest moje zaszokowanie tym, jak powszechny jest brak rozumienia przyczyn tego wszystkiego, co dzieje się  z tym światem.

Nieco dalej we wstępie:

... jeśli chce się wejść w przyszłość na poziomie nowej jakości, to musi się to różnić od tego, co ludzie znają.

W książce autor dokładnie omawia czym jest ta nieznana ludziom tajemnica - to złogi archaicznej podświadomości zbiorowej, która wciąż w nas istnieje a ostatnio niebezpiecznie się odradza. Bez poznania tego faktu,  jego zrozumienia i odrzucenia dalszy postęp jest niemożliwy, a działania "postępowe" są pozorne.

Ta teza a właściwie nawet autorskie odkrycie Witkowskiego (nieporównywalne prawie z żadnymi współczesnymi koncepcjami) wymagało obszernego uzasadnienia. Było ono zawarte w paru poprzednich tomach i stopniowo rozszerzane. Pojawiały się nowe odniesienia, fakty-dowody oraz ich korelowanie. Książka ma charakter niemal rozprawy z dziedziny psychologii, jest więc dość trudna dla przeciętnego czytelnika. Tym bardziej że pokazuje szokujące fakty z historii ludzkości. Pewne zdawkowe przykłady przytaczałem już w poprzednim omówieniu tomów 15 i 16 w ramach wpisu Dwie lektury,  a przegląd dorobku we wpisie Igor Witkowski i jego książki.
Jednocześnie "Wrota ku przyszłości"  może nieco rozczarować tych, którzy długo wyczekując tej dawno zapowiedzianej książki spodziewali się zwiastowania jakiegoś deux ex machina i przeskoku cywilizacyjnego bez naszego własnego wysiłku.
Igor Witkowski podchodzi do sprawy bardziej trzeźwo i mówi że bez "przerobienia" przez ludzkość tych obciążeń i zrozumienia jej sytuacji nikt z zewnątrz nie może nam tak z zewnątrz efektywnie pomóc.
W tej  kwestii jednak jest trochę niejednoznaczny w tym sensie, że jednak powołuje się na odgórny, tj. kosmiczny plan pomocy oraz wspomina  kilkakrotnie że sam - jako dziecko indygo - jest prowadzony przez opiekunów, którzy podsuwają mu myśli, korygują jego plany i ogólnie jednak wpływają na przebieg wydarzeń wg z dawna zaplanowanego i realizowanego planu. Można to zrozumieć tak, że wszystko jest na dobrej drodze z kosmicznej konieczności, ale będzie rozciągnięte w czasie i wymaga naszego współdziałania. Bez tego światu groziłby całkowity regres, upadek cywilizacji z cofnięciem się o całe wieki - bo nie rozwój techniczny stanowi o dalszej kondycji świata i rozwoju. Podkreśla w swych książkach że istotne jest zrozumienie, że apokalipsa wg źródłosłowu oznacza właśnie ujawnienie, odkrycie zasłony tajemnicy, chociaż skojarzenie z katastrofą czy zagładą też jest uprawnione.
Także w tym sensie, że owo ujawnienie będzie dla wielu takim wstrząsem światopoglądowym, naukowym, religijnym, społecznym, gospodarczym, że faktycznie spowoduje swoiste tsunami.
Autor nie szczędzi opisów co mogłoby się stać. Opisuje też już zachodzące destrukcyjne procesy w Europie, USA i innych miejscach, co zresztą sami widzimy, chociaż właśnie nie potrafimy odpowiedzieć sobie dlaczego to się dzieje, dlaczego "dochodzimy do ściany".

Czeka nas głęboki i bolesny wstrząs cywilizacyjny, kulturowy i światopoglądowy łącznie z zanikiem różnych religii w ich obecnej formie. Zmiana paradygmatów prowadząca ostatecznie do nowego renesansu. Jednak nie dla wszystkich od razu i tak samo - autor analizuje możliwe scenariusze dla wybranych krajów - niekiedy dramatyczne.
Poniższe hasła ze spisu treści są kwintesencją wywodu autora:

• Kryzys wszystkiego - ale naprawdę czego?
• Dalsze fazy szoku światopoglądowego
• Dlaczego wstrząsy muszą być bolesne?
• Dlaczego wybrana została Polska?
• Inny porządek świata
• Ewolucja psychiczna ludzkości - rzeczywistość nieznana
• Najstarsza zapowiedź apokalipsy jako przewartościowania kulturowego (załącznik).

Obecna epidemia, rodząca wiele takich pytań i mająca wielorakie konsekwencje, stanowi katalizator (zamierzony lub przypadkowy) owych koniecznych zmian.
W opisach książki czytamy:

Książka ta opisuje dalsze fazy załamania świata po epidemii. To, czego należy się spodziewać, częściowo nie będzie dla ludzi zaskoczeniem, jednak największą rolę będą odgrywać procesy i zjawiska zupełnie nowe, które będą ludzi zaskakiwać i szokować. Chodzi tu przede wszystkim o charakter nowych, destrukcyjnych ruchów społecznych, jakie zniszczą wręcz wiele krajów. Ujawnią one proces działający na bardzo głębokim poziomie psychologicznym, ale ludziom kompletnie nieznany - ten sam, który w ostatnich dziesięcioleciach utrzymywał cywilizację zachodnią w zastoju. Jest to największym zagrożeniem dla naszej przyszłości, bo ludzie nie zbudują niczego, zwłaszcza lepszego świata, dopóki nie zrozumieją co zablokowało wszelki rozwój. Książka ta opisuje to bardzo szeroko, przez co jest publikacją unikalną (nie rozumie tego prawie nikt), popartą licznymi odniesieniami do źródeł, które czynią opis trudnym do podważenia. Jest to wszystko ważne przede wszystkim dla zrozumienia strategii wyjścia z zapaści, która również została w tej książce opisana.

W nocie wydawniczej:

Dla Ziemi (a dla Polski w szczególności) przygotowany został świetlany plan Nowego Renesansu, pozostawiającego renesans wcześniejszy daleko w tyle. Jest jednak pewien „haczyk”: pójście tą drogą wymaga zrozumienia przyczyn upadku dotychczasowego świata, a o prawdziwych przyczynach w ogóle się nie mówi. Ludzie znają uproszczenia, będące w istocie próbami wpasowania obecnych przemian w ramy wcześniejszych schematów. Jest to bardzo groźne, bo jest mechanizmem wypierania tego, co zrozumieć musimy. OGÓŁ LUDZI PRZYCZYN TYCH NIE ZNA! Temu właśnie poświęcona jest niniejsza książka, oraz oczywiście strategii wyjścia z otchłani. Jej bardzo ważną częścią jest też opis tego, co będzie się działo po epidemii, co również nie jest rozumiane (a będzie miało o wiele większy wpływ na świat i na ludzi niż ona sama). Wszystko to nie ma odpowiednika w żadnej innej publikacji. Innymi słowy, jest to jedyna w świecie książka opisująca prawdziwy mechanizm kolapsu cywilizacji, którego poznanie pozwoli zrozumieć cele na przyszłość. Ludzie bardzo by chcieli żyć w światłości, tyle że na razie nie bardzo są w stanie zrozumieć czym ona jest. Otwarcie się na to jest o tyle ważne, że w przeciwnym wypadku pustkę po dotychczasowych światopoglądach bardzo „chętnie” zapełnią różne iluzje (już zapełniają), które w istocie odetną ludzi od przyszłości. Tak będzie działał mechanizm oczyszczenia ludzkości.

Autor poddaje oczywiście analizie nie tylko te aspekty psychologiczne, ale i ekonomiczne, polityczne, przepowiednie i wątki duchowe (podobnie jak cytowana Joanna Rajska, autorka koncepcji i książki Hiperfizyka, a także inni) - jest pod tym względem doświadczonym obserwatorem i reporterem a jednocześnie erudytą powołującym wiele źródeł naukowych, w tym takich, które nie były dotąd zauważane. Zatem osobiście nie traktuję tego jako science fiction - może ew. miejscami...

Intrygujący jest rozdział dotyczący Polski. Nasza rola może być faktycznie unikalna, nie tylko z powodu licznych profetycznych i mesjanistycznych wypowiedzi z przeszłości, ale z obiektywnych powodów dotyczących składu etnicznego, rodzaju świadomości i doświadczeń, braku znaczniejszych wpływów destrukcyjnych i wielu innych czynników uprawniających do takiego przypuszczenia. Ponoć tutaj właśnie przygotowywani są pewni ludzie do wsparcia tych zmian.
W momencie gdy to piszę, mam zapowiedź rychłego wygłoszenia przez autora orędzia w tych sprawach - wygląda że czuje on pewną misję z tytułu swego dotyczasowego dorobku pisarskiego (nota bene  - ok. 80 książek) jak i wspomnianego prowadzenia przez "opiekunów duchowych".
Myślę, że zainteresowani powinni wypatrywać komunikatów na jego stronie na facebooku, gdzie ostatnio się uaktywnił.
Ciekawostką jest stwierdzenie, że na podobnej pozycji dziejowej może być Chile.

Rozdział Inny porządek świata opisuje przyszłość dość enigmatycznie, ale sugeruje, że ta przyszłość będzie wspaniała, "świetlana" - po przełamaniu obecnego zastoju. 
Głównymi czynnikami zmiany będzie: inne, samodzielne myślenie, jego wyzwolenie od pierwiastków magicznych, zmiana sposobu edukowania dzieci, wyzwolenie ze starych paradygmatów związane też z uwolnieniem kreatywności, ukrytych wynalazków, włączenie się we wspólnotę kosmiczną.  Nie oznacza to jednak rozwoju materialnego - mimo milowego skoku technologicznego, to świat nowej duchowości. "W percepcji naszych opiekunów, droga do Boga polega przede wszystkim na ewolucji duszy, która jednak możliwa jest wyłącznie poprzez ewolucję percepcji podczas życia w ciałach..."
Na ok. 250 stronach autor przytacza też wybrane fragmenty z poprzednich, książek które nie są już dostępne (nakład wyczerpany), zapowiada szereg nowych książek.
Jedną z nich jest już wydana pt. Przebłyski nowego świata.

Jest to powieść ukazująca czytelniej niż w przypadku publikacji popularnonaukowej to, w jaki sposób ludzie będą odbierali przemianę świata i w jaki sposób ona będzie na nich wpływać. Wiele miejsca poświęcono też roli Polski w tym, co się będzie działo oraz wyjaśnieniu z czego ta rola się wzięła. Jest uzupełnieniem tu omawianej "Przemiany na Ziemi jako wrota do przyszłości".

Igor Witkowski dość regularnie prezentował swe książki na spotkaniach autorskich w lokalu księgarni Nieznanego Świata w Warszawie. Tutaj nagranie z ostatniego, gdzie przedstawił krótko omawiane tu pozycje oraz te, które będą wkrótce wydane. Ich charakterystykę podaje też załącznik do książki.

Omawiana książka daje mi dodatkowe wątki do przygotowywanego eseju "Reset świata?" jaki ukaże się na  Lapidaria.home.blog.

PS. tutejsza platforma blogowa mocno ogranicza ilość tagów (etykiet), zatem poniżej próbuję dodać podstawowy ich wybór jak niżej (hashtagi):
#przemiany_na_ziemi #przyszłość #Instrukcje_przebudzenia #rozumienie_przyczyn #tajemnica #podświadomość #postęp #recenzja #Igor_Witkowski #psychologia #kosmiczny_plan #dziecko_indygo #upadek_cywilizacji #apokalipsa #wstrząs_cywilizacyjny #zmiana_paradygmatów #kryzys #porządek_świata #ewolucja_psychiczna #epidemia #strategia_wyjścia_z_zapaści #Nowy_Renesans #edukacja #samodzielne_myślenie #stare_paradygmaty #świat_nowej_duchowości #reset_świata

Rozmiękczanie zimy

San Pantaleo zimą (źr. GPodróże)

Tegoroczna zima w Polsce jest łagodna, zatem"rozmiękcza" się sama, ale brak śniegu, mało słońca, szarość - to wszystko powoduje że psychologicznie odczuwamy ją źle. Przypuszczam, że i ty wolałbyś skrzącą się biel, możliwość wzięcia nart lub sanek, udane ferie zimowe z dziećmi, nie mówiąc o rolnikach i sadownikach, którzy są zatrwożeni przeciągającą się suszą.

W tej sytuacji przychodzi pocieszyć się domowym nastrojem hygge, zanurzeniem w  książki,   wspomnieniami i planowaniem zajęć oraz wyjazdów na lato.

Toskania - jak tęsknota...
Jedną z pierwszych podróży zagranicznych z żoną była nasza wyprawa do Włoch, z akcentem na peregrynację po Toskanii i dłuższym pobytem w Capalbio nad morzem.
O tamtego czasu tęsknimy i chyba nie jesteśmy odosobnieni. Przez ten sentyment przeczytaliśmy wiele  książek o tej krainie jakie się ukazały w Polsce (nie licząc przewodników), część z nich mamy na własność. Tak się złożyło że są to głównie książki Ferenca Máté:  Mądrość Toskanii. Wzgórza Toskanii, Winnica w Toskanii.  
Ferenc "uciekł" od zachodniej cywilizacji,  co opisał m. in.w książce Prawdziwe życie,  i osiadł na prowincji we Włoszech, właśnie w Toskanii (tę książkę opisałem kiedyś tutaj ).  

Ostatnio wpadła nam w ręce książka "Mój pierwszy rok w Toskanii - zapiski spełnionych marzeń" Małgorzaty Matyjaszczyk napisana kiedyś na podstawie jej bloga.
Doświadczenia Polki która osiedliła się w Toskanii (San Pantaleo) i mieszka tam od lat, są nam bliższe od tych Ferenca (zaczął się powtarzać), ponieważ jest tam zarówno akcent polski jak i wiele o włoskiej kulturze, sztuce, kulinariach, ludziach... Całość ilustrowana zdjęciami autorki .
Okazało się, że ten blog wciąż istnieje i jest przebogaty w treści.
I nie tylko o Toskanii, bo i szerzej o Włoszech -  o tych wszystkich dodatkowych aspektach przed chwilą wymienionych.
Polecam: http://toskania.matyjaszczyk.com/
A o tej krainie powstało już wiele książek i wspomnień - jeśli cię to interesuje zajrzyj też do:

https://www.primocappuccino.pl/ksiazki-o-toskanii-ktore-warto-przeczytac/ 
https://turystycznemyslenie.blogspot.com/2016/11/o-ksiazce-dziennik-toskanski-tessy.html
https://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2014/09/dom-w-toskanii-porta-morte-i-inne.html 
...

PS. zima i przebywanie w domu jest też okazją do nadgonienia nie tylko lektur ale i ... pisania.
Nie każdy pisze książki, ale - jak widać, wiele osób lubi pisać o książkach.
Jakie zadania sobie stawiam na 2020 r. w tym zakresie zobacz w  tym wpisie:
http://stefangarczynski.pl/rok-wspomnien-i-przypominania-autora/ 

Świąteczne hygge

Sztuka życia – to cieszyć się małym szczęściem.
Phil Bosmans

Możliwe, że tytuł niewiele ci mówi, ale ilustracja naprowadza …

Czym jest hygge wskazałem krótko w tym wpisie Praca na luzie lub luz z domieszką pracy z 1 września 19, obiecując że do tego jeszcze wrócę. Wspomniałem wtedy o niedużej ujmującej książce Hygge. Klucz do szczęścia autorstwa Meik’a Wikinga, którą właśnie wtedy przeczytaliśmy z żoną.
Zanim przejdę dalej – parę informacji bibliograficznych: tytuł oryginału The Little Book of Hygge: The Danish Way to Live Well,   data wydania: 2016-11-09, liczba stron:288, Wyd. Czarna Owca.

Pisałem: Hygge to jedno z najpiękniejszych duńskich słów, określające uczucie szczęścia, ciepła, komfortu i bezpieczeństwa. Chociaż o hygge (trudno to przetłumaczyć) napisano już parę  książek (np. Hygge. Duńska sztuka szczęścia, autorka Marie Tourel Soderberg, Isignis 2016), to ta daje przegląd w pigułce dlaczego Duńczycy są uważani za najszczęśliwszych na Ziemi. Mimo złego klimatu, płaskiego kraju i innych ograniczeń.
Krótka notka wydawcy wydobywa klimat i cel tej książki:

       Bądź hygge! – bądź  szczęśliwy!

Wyobraź sobie, że jest deszczowy dzień, a ty siedzisz w fotelu pod kocem i czytasz książkę. Wyobraź sobie, że jesz kolację przy świecach z przyjaciółmi i świetnie się bawisz. Wyobraź sobie, że siedzisz przed kominkiem z ukochaną osobą, a na zewnątrz szaleje zamieć. To, co właśnie odczuwasz, to hygge.
Hygge jest pojęciem, którego nie da się dosłownie przetłumaczyć na język polski, a które jest jednym z najpiękniejszych duńskich słów. (…)
Duńczycy są najszczęśliwszym narodem na świecie.

Meik Wiking, autor książki i dyrektor Instytutu Szczęścia w Kopenhadze, przybliża nam duński przepis na szczęście, którym jest właśnie filozofia hygge. Duńczycy cieszą się z drobnostek, żyją wolniej i spędzają dużo czasu z bliskimi. Bo w końcu szczęście to radość z małych rzeczy!

Hygge to wiele różnych rzeczy: to sztuka stwarzania atmosfery intymności i ciepła na sercu, ale też zero zmartwień, poczucie ukojenia, przytulne tête-à-tête i ulubione kakao przy świecach.

Hygge to raczej odpowiedni nastrój i coś, czego się doświadcza, a nie rzeczy. To przebywanie z ludźmi, których się kocha. To dom. Poczcie, że jesteśmy bezpieczni, schronieni przed światem, że możemy spokojnie opuścić gardę. Możemy bez końca rozmawiać o wielkich o małych  życiowych sprawach, ale możemy też po prostu cieszyć się swoją milczącą obecnością. Możemy też wreszcie delektować się w samotności filiżanką dobrej herbaty. To przytulność, wygoda, miła atmosfera. Pojęcie i słowo które ma szereg wariantów w języku duńskim – czasem rzeczownik, czasem przymiotnik lub czasownik. W innych językach istnieją zbliżone słowa, ale w Danii to kultowe pojęcie-klucz.

Teraz chyba rozumiesz dlaczego piszę o tej uroczej książce w przeddzień świąt Bożego Narodzenia.

Także jedna z czytelniczek napisała:

Książka dzięki swojej oprawie wprowadza czytelnika w Hygge  Bardzo przyjemnie się czyta, wręcz wydłużyłam czas czytania, bo szkoda było kończyć   Szczególnie polecam w okresie Świąt Bożego Narodzenia 

Można powiedzieć, że książka nie jest zbyt odkrywcza, ponieważ podobne uczucia towarzyszą ludziom w wielu krajach. Jednak to Dania plasuje się na górze rankingu szczęścia.  Dlatego w niektórych krajach prowadzi się studia nad hygge by zrozumieć ten fenomen oraz nad tym jak zaimplementować jego elementy u siebie.  Na Zachodzie nie jest to  łatwe, bo trudno tam zrozumieć oderwanie od blichtru i konsumpcjonizmu Zachodu.

W Danii podejście do życia jest inne. Jest dużo prostsze i skromniejsze. By telegraficznie ująć co zadowala Duńczyków wg omawianej książki:
słodycze i mięso w dużej ilości, ziemniaki, kawa,  kominek, świece, lampy, pledy, stare samochody, rower, tu i teraz …
Jest oczywiście dużo więcej niuansów i cech życia hygge. Wiele dotyczy doznań zmysłowych – smak, dotyk, zapachy…
We wnętrzach, które można określić jako hyggelige (oto kolejny wariant omawianego pojęcia), liczy się nie tylko wygląd, ale i dotyk. Pozwolić palcom musnąć drewniany blat, dotknąć ciepłego kubka lub pogładzić skórę renifera to coś zupełnie innego niż dotknąć metalu, szkła czy plastiku. Pomyślcie o tym i zadbajcie, żeby w waszych domach znalazło się miejsce dla różnych faktur, dla tak ulubionych przez Duńczyków naturalnych surowców.
To specyficzna estetyka. Wiele rzeczy w domach Duńczyków jest vintage. Kupuje się je w sklepach z antykami lub z używanymi rzeczami.  Starą lampę, stół czy krzesło uznaje się za hyggelig.

Książka dotyka też tematów poważniejszych – jest próbą pokazania społecznych i ekonomicznych  uwarunkowań życia w Danii.

Dziś miarą sukcesu narodu/państwa często nie są już tylko wskaźniki ekonomiczne, ale także poziom i jakość życia jego obywateli. Produkt krajowy brutto  (PKB) przestał być jedyną miarą rozwoju.

Jak powiedział kiedyś Robert Kennedy:

PKB nie odzwierciedla stanu zdrowia naszych dzieci, jakości  ich wykształcenia i radości jaką daje im zabawa. Nie opisuje piękna naszej poezji, trwałości naszych małżeństw, poziomu intelektualnego debaty publicznej czy poczucia integralności naszych urzędników państwowych. … Krótko mówiąc, mierzy wszystko z wyjątkiem tego, co decyduje o tym, że warto żyć.

Duńczycy pracują stosunkowo krótko, mają darmową służbę zdrowia, bezpłatną edukację wyższą i pięć tygodni pełnopłatnego urlopu rocznie. To kraj o dużym socjalu, obywatele cenią wsparcie społeczne, ale mówią „My nie płacimy podatków – my inwestujemy w swoje społeczeństwo”. Praktykują społeczne wspólnoty kulinarne, ogrodowe i  podobne – warte naśladowania.  Swoje intymne hygge rozszerzają poza własne strefy komfortu, tak by obejmowała także innych ludzi.
Mniej więcej sześćdziesiąt procent Europejczyków spotyka się z przyjaciółmi, rodziną czy kolegami co najmniej raz w tygodniu. W Danii ten odsetek wynosi siedemdziesiąt osiem procent.
W książce mamy sporo statystyk, wyników ankiet  i porównań – jak by nie było, autor stara się badać hygge naukowo.
Przykładowo

skojarzenia z hygge

Z moich osobistych wątpliwości. Olbrzymia konsumpcja słodyczy to nie jest czynnik sprzyjający zdrowiu. Sami Duńczycy ogłosili alert i kroki by temu zaradzić. Podobnie zamiłowanie do powszechnych świec i ognia kominków też nie sprzyja czystemu powietrzu.

Reasumując – ładnie wydana książka, pełna ciepła i ciekawostek – może być też dobrym gwiazdkowym upominkiem*.

Powyższe jest powtórzeniem wpisu z innego bloga -  https://lapidaria.home.blog/2019/12/19/swiateczne-hygge/  - wysłanego tuż przed świętem Bożego Narodzenia.

Aby nawiązać do świąt oraz do końca 2019 r., przesyłam ci mój prosty wierszyk z życzeniami:

Mija rok i Święta już …
Życzę Ci: wiary i nadziei
w świecie wielkich zmian i burz ,
miłości w dużej ilości
rodzinnego ciepła i zdrowia
białej śnieżnej pierzyny
dla światła i uroków zimy.

I oczywiście zdrowia i pozytywnych zmian i dokonań
w 2020 roku.

Pozdrawiam serdecznie!

Leszek Korolkiewicz

----------

* à propos upominku „na gwiazdkę” – zobacz książkowy ode mnie tutaj:
http://stefangarczynski.pl/jak-rozmawiac/ – o sztuce rozmowy, także przy wigilijnym stole, i dla budowania poprawnych więzi z innymi
(dalej wpis poprowadzi do opisu książki i możliwości pobrania ebooka w 4 formatach).

Uwaga

Te książkowe upominki to część projektu przywracania pamięci i dzieł Stefana Garczyńskiego - opisałem ten projekt tutaj: http://stefangarczynski.pl/home/ .
Żeby móc kontynuować to zamierzenie (do wydania jeszcze do 20 ebooków!) potrzebuję Waszej pomocy. O jej możliwych formach i jak pomóc zobacz ten wpis.
Niezależnie - jak widzisz na prawym marginesie (czerwony przycisk na dole pod Rozwijajmy czytelnictwo) - uruchomiłem zrzutkę dobrowolnych i dowolnych darowizn na pokrycie kosztów projektu.    Pomożesz?